تیتر: معمای مانه؛ آیا بخشداری مرکزی فقط یک عنوانِ تشریفاتی است؟

در حالی که ساختار اداری بخش مرکزی مانه طبق مصوبات دولت تعریف شده، عدم حضور بخشدار در کانون خدمت و بی‌توجهی به وضعیت زیرساخت‌ها، پرسش‌های جدی پیرامون کیفیت مدیریت و شفافیت در انتصابات ایجاد کرده است.

خبرنگار ارمغان: تأسیس شهرستان مانه و تعریف ساختار دو بخش «مرکزی» و «شیرین‌سو»، از جمله دستاوردهای تقسیمات کشوری در دولت پیشین بود که نویدبخش توسعه متوازن در این منطقه بود. با این حال، اکنون با نگاهی دلسوزانه و کارشناسی، ضرورت دارد به آسیب‌های ناشی از عدم استقرار بخشدار در محل بخشداری مرکزی پرداخته شود. این نقد، نه از سر گلایه، بلکه برآمده از «احساس مسئولیت در قبال حق‌الناس» و «حفاظت از جایگاه تقسیمات کشوری» است.

نخستین پرسش راهبردی متوجه اراده اجرایی در استقرار بخشداری مرکزی در «محمدآباد» است. تضاد عملکردی آشکاری وجود دارد؛ در حالی که بخشدار «شیرین‌سو» با فاصله ۶۰ کیلومتری حضوری مستمر دارد، غیبت مکرر بخشدار مرکزی در فاصله ۱۵ کیلومتری، نه به «کمبود زیرساخت»، بلکه به «اراده‌ای برای گریز از استقرار» تعبیر می‌شود. آیا جایگاه بخشداری تنها یک عنوان اداری است یا سنگر خدمت؟ غیبت در ساعات اداری، در کنار شائبه انتصاب فردی بدون سابقه اجرایی برای «ایجاد سابقه صوری استخدامی»، این گمانه را تقویت کرده است که شهرستان مانه به آزمایشگاهی برای پله‌های ترقی مدیران فاقد رزومه تبدیل شده است؛ موضوعی که فرصت خدمت را از جوانان بومی دریغ می‌کند.

علاوه بر ابعاد مدیریتی، وضعیت فیزیکی نیز گویای بی‌توجهی است. ساختمان فعلی بخشداری مرکزی که متعلق به شورای حل اختلاف است، بر اثر ترکیدگی لوله آب و نشست ساختمان، دچار آسیب شده؛ حادثه‌ای که شاید استقرار دائمی بخشدار می‌توانست از آن پیشگیری کند.

در پایان، انتظار می‌رود جناب آقای استاندار و معاونت محترم سیاسی استانداری، پیش از تبدیل شدن این «عدم حضور» به «بحران بی‌اعتمادی»، نسبت به چرایی این انتصابات و وضعیت مدیریت در شهرستان مانه پاسخگو باشند. ادامه این رویه، ضمن تضعیف حاکمیت در بخش مرکزی، سلب اعتماد عمومی را در پی خواهد داشت. مدیریت ارشد استان باید بداند که مردم مانه، نباید هزینه‌ی انتصابات سفارشی و غیرکارشناسی را پرداخت کنند.