دورانِ سختِ برزخ

ایران ، در تاریخ چند هزارسالۀ شکوهمند خود ، با تلخ و شیرینی های فراوانی روبرو بوده است . در این تاریخ پر فراز و فرود  ،بلا ها و سختی هایی را به چشم دیده است  که اگر یکی از آن بلا های خانمان سوز ، نه بر یک کشور ، که بر یک قارۀ جغرافیایی ، فرومی آمد ، از هم پاشیده و نام و نشانی از آن باقی نمی ماند .  درست است که از آن شیر با یال و کوپال ، در نقشه های جغرافیایی ، تنها گربه ای بر جای مانده است ، امّا ، نام و رسم شکوهمند ایران ، در تاریخ  چند هزار ساله ، جاودانه مانده است .

بی گمان ، مهمترین دلیل این ماندگاری ، میهن پرستی منحصر به فرد ایرانیان است و بس . امروز نیرومند ترین کشورها ، ممالکی هستند که پشتیبانی مردم را به همراه دارند . در این روزهای سرد و تلخ وبرزخ گونه ، کسانی که منافع آنها در گِل آلود کردن اعتماد و آگاهی مردم است ؛ فضای جامعه را چنان غبار آلود کرده اند که شناخت مسیر درست ، مشکل تر از هر زمانی شده است .

در اینکه دشمن خارجی بدون شک در جبهۀ باطل است ؛ شکی نیست . امّا تقسیم مردم به خودی و بیگانه ، از نقش تخریب کنندگی و ویرانگری دشمن  خارجی به مراتب بیشتر است .

متاسفانه تمام بار سنگین کم کاری و خیانت و نا آگاهی مسئولین منفعت طلب  ، روی شانه های ماموران نظامی ، انتظامی ، امنیتی و قضایی قرار می گیرد . و داستان ( گنه کرد در بلخ آهنگری  - به شوشتر زدند گردن مسگری ) پیش می آید . کشور، زمانی نیرومند و قوی می ماند که مردم وحدت کلمه داشته باشند و این دوران به خاطر مبهم بودن و مشتبه شدن حقّ و باطل ، بی گمان یکی از تلخ ترین دوران این سرزمین است و اگر ادامه پیدا کند ؛ میوۀ این درختِ تفرقه و جهل و تعصب ، جز شکست و پشیمانی نخواهد بود و لذا بر مسئولین ارشد مملکت و بویژه قوۀ قضاییه و نیروهای امنیتی است که هر چه زودتر چاره ای بیاندیشند که خیلی زود دیر می شود .